Bir melek olmak isterdim omzunda,

Saçlarına dokunabilmeyi isterdim.

Sen başını çevirirdim bana doğru,

Orada olduğumu bilmeden.

Ben, gözlerine dalardım o en kısa an da.

Yüz hatlarını izlerdim,

Burnunu, dudak hareketlerini,

İnsanlara gösterdiğin sonsuz sevgiye hayret ederdim.

Sevgilerin sana dönüşlerinin acımasızlığına kızardım.

Acını dindirmek, canını acıtanın canını yakmak isterdim.

Ama ben bir meleğim değil mi???

Sessiz, bedensiz, arada bir belki hissedilen…

Acaba meleklerinde canı acıyor mudur???

Ben melek olsam acırdı kesin.

Gelen geçenle kavga ederdim, benden haberleri olmadan,

Gözlerindeki ışıltıya zarar verebilirler diye.

Ben de çok bencil bir melek olurmuşum melek olabilsem.

Olabilsem…

Biz kez daha hatırladım insan olduğumu.

Omuzun yerine çok çok uzaklardan sana bakmak zorunda kalan,

Zihninde seninle dolaşıp her gece başka bir yerde eğlenen,

Sen üzüldüğünde içine kor düşen…

Şimdi ise kıskanç ve bencil bir insanım sadece…

Umut ÖZEL